دیگر از این که حدسهایم درست از آب درمی آیند، خیلی شگفت زده نمیشوم. این امر سالهاست که برایم مانند نوشیدن یک لیوان شیر راس ساعت ۷:۳۰ صبح و کشیدن سیگار هنگام خواندن روزنامه ی همشهری عادی شده! 

آسمان در تاریکی مطلق بود و من میتوانستم سرمای شب را حتی از درون اتاق و پشت پنجره ام حس کنم. زمانش فرا رسیده بود. زمان وقوع حادثه ای دیگر !

من همیشه در خانه هم لباس های بیرون را به تن داشتم. ساعت، یازده بار به صدا درآمد و من با آخرین ضربه ی آن سیگارم را خاموش کردم و به طرف در رفتم. همه چیز کامل بود، حتی تپانچه ای که روزی یک سرباز روسی به پدرم هدیه کرده بود و او نیز زمان مرگش به من و احتمالا من هم هنگام مرگ به پسرم و ادامه این داستان که تا آخر دنیا خواهد رفت، در جیب بارانیِ خاکستری رنگم بود. تنها یک چیز دیگر لازم بود تا به اوج تکامل برسم: از کنار پنجره، کلاه شاپوی مخملی را برداشتم و به طرف پله ها رفتم. 

از ساختمان به سمت خیابان سرازیر شدم. باد شدیدی که در خیابان می وزید، کلاه را روی سرم به چپ و راست میراند. دستم را روی کلاه گذاشتم، یقه های بارانی خاکستری ام را - که یک تپانچه ی روسی، همانی که پدرم به من هدیه کرده بود را در جیب سمت چَپَش داشت - بالا کشیدم و از خیابان گذشتم. بایستی به سمت همان ساختمان میرفتم. همان ساختمانی که یک دست آجری رنگ بود و در آن حوالی برای خودش تا اندازه ای هم عجیب به نظر میرسید. از میان پیاده رو به راهم ادامه دادم. درست پنجاه و سه قدم بعد، درب ساختمان جلوی چشمانم بود. زنگ طبقه هجدهم را زدم. صدای پسر را پس از چند ثانیه شنیدم که گفت : "بله ؟" . باید اعتراف کنم که صدایش پشت گوشی تلفن و زمانی که پس از سه بار تکرار شدن زنگ، جواب آن دختر های بیچاره را میداد، قشنگ تر بود. گفتم : "همسایه ی جدیدتان، کلید را فراموش کرده ام، واحد بیست و ششم زندگی میکنم !".  میدانستم که آن واحد مدتهاست که خالی و بی سکنه است و البته درین آسمان خراشهای عروسکی، کسی از روبروی خودش هم خبر ندارد، چه رسد به چند طبقه بالاتر!. پسر درب را بدون حتی کمی مکث باز کرد.

به سمت آسانسور ساختمان رفتم و بعد از کمی معطّلی، درب باز شد و پس از آنکه وارد شدم، با صدایی ضعیف -طوری که آرامش ساختمان را بر هم نزند- بسته شد. دکمه ی طبقه نهم را فشار دادم. در تمام مدتی که نمایشگرِ اتاقکِ آسانسورِ ساختمانِ یک دست آجُری، اعداد را یکی یکی و در تناوبی یکسان اضافه میکرد، پشت به دَر و رو به آیینه خودم را نظاره میکردم: قدّی بلند با چشمانی که کمی به قهوه ای روشن میزد. موهایی کم پشت که البته از چشمانم کمی هم روشن تر بود.

رو به آیینه بودم که آسانسور ایستاد. با صدایی آرام و طوری که فقط برای خودم یادآوری شود گفتم : "سیصد و بیست و هشتمین نفر !" و روی پاشنه ی پای چپم چرخی زدم و از اتاقکِ آسانسور خارج شدم. به سمت دَربی رفتم که به آن تابلوی کوچکی کوبیده شده بود و روی تابلو با رنگ طلایی نوشته بودند "واحد هجدهم". 

سه ضربه ی کوچک - به یاد سه زنگ تلفن - به درب وارد کردم. لحظه ای بعد پسر جوان درون چهارچوب دربِ خانه ظاهر شد و با تعجب به نظاره ام ایستاد. قبل از آنکه چیزی بگوید گفتم "همان همسایه ی واحد بیست و ششم، متاسفانه کلید خانه را هم فراموش کردم، میخواستم ببینم تا آمدن کلیدساز میتوانم مهمان شما باشم، یا اینکه ......". پس از کمی مکث، پسر جوان به میان حرفم دوید و جمله ام را کامل کرد : " البته، خوشحال میشوم". 

همه چیز همانطور که میخواستم گذشت. کمی پس از ورودم به خانه، با صدایی رسا و محکم گفتم : "به نظر شما مجازات یک خیانتکار چه چیزی میتواند باشد ؟". پسر جوان با تعجب و ترس به من زُل زده بود. با همان قدرت ادامه دادم : "به نظر من که مرگ تنها مجازات یک خیانتکارِ به عشق است. در واقع بهتر بگوییم، زمینِ ما جای همچین کسانی نیست!". در همین لحظه چشمم به اتلّو ^۱ افتاد و آنرا با آرامش از میان کتابها بیرون کشیدم و رو به پسر جوان کردم. " آه ! میبینم که اتلّو را هم خوانده اید. پس حتما میدانید که در عشق حتی مشکوک بودن به خیانت هم میتواند کسی را به کام مرگ ببرد. باز هم به نظر من هیچ یک از دو نفر نباید دست به کار مشکوکی بزنند. چرا که عشق شوخی بردار نیست. مقدس است. مثل بلور شکننده است. با تَلَنگری از هم میپاشد و جمع کردنش دیگر شدنی نیست !". لبخندی زدم و صحبتم را از نو شروع کردم : "چهره عشق را خراب نکنید. عشق مقدس است. مثل بلور شکننده است. و مثل آب زلال . با عشق این کارها را نکنید!". 

پسر جوان که اینک ترس تمام وجودش را بلعیده بود، دستش را آرام به سمت تلفن برد و من هم در همان لحظه دستم را به سمت جیب بارانیِ خاکستری ام بردم و تپانچه ی روسی را بیرون کشیدم و به طرف پسرِ جوان نشانه رفتم ...

***

صبحِ روز بعد -در اتاق جدیدی که هفته پیش اجاره اش کرده بودم- روی صندلی چوبی لَم داده بودم، سیگارم را دود میکردم و روزنامه همشهری را ورق میزدم. سر دبیر تیتر اولین صفحه را این گونه نوشته بود : " کلاه شاپو، باز هم بر سر جوانی دیگر. سیصد و بیست و هشتمی ! ". به صفحه شانزدهم که توضیحِ واقعه بود رفتم : "باز هم هیچ نشانه ای نیست. باز هم پلیس ناتوان است. باز هم تنها سرنخ ما همان است که در سیصد و بیست و هفت قتل دیگر هم بود : یک نوشته ی تایپ شده با این متن : 'و با خیانت، چهره عشق را خراب نکنید. عشق مقدس است. مثل بلور شکننده است. با تلنگری از هم میپاشد و جمع کردنش دیگر شدنی نیست !' . به همراه یک گلوله از یک تپانچه ی روسی قدیمی، و در نهایت یک کلاه شاپوی مخمل، از یک بِرند فرانسوی ".

صدای تلفن برای دومین بار بلند شد و این دفعه نه سه بار، بلکه تنها یک بار تکرار شد. دوازده دقیقه طول کشید و دخترک در انتهای مکالمه گفت: "هیچوقت هیچکس را اندازه تو دوست نداشتم آرش . خدانگهدار!". ساعتی پیش همین صدا بود که پس از ده دقیقه صحبت، به کسی که آنطرف تلفن بود میگفت : " تو تنها کسی هستی که تا به حال دوستش داشتم، میخواهم همیشه کنار تو باشم مهران عزیزم . خدانگهدار" . جالب است که این تلفن ها و این جملات چند بار دیگر نیز تا شب تکرار شد و نامهایی که هیچکدام - به جز مهران - تکرار نشدند . آرش یکبار، سعید یکبار، فرزان یکبار و مهران دو بار. 

یازدهمین ضربه ی ساعت نیز نواخته شد و برای آخرین بار سکوتِ اتاق را برهم زد. اینک باز هم زمانش فرا رسیده بود و باز هم غمگین و بی قرار بودم. بارانیِ خاکستری به تنم بود و تپانچه ی روسیِ یادگارِ پدر در جیب چَپَش . آری، باز هم حادثه ای دیگر در راه بود! بازهم تنها یک چیز دیگر لازم بود تا به اوج تکامل برسم: کلاه شاپوی مخملی را روی سرم گذاشتم و در حالی که از پله ها به پایین سرازیر میشدم با خودم زمزمه میکردم : "عشق مقدس است. مانند بلور شکننده است. با تلنگری میشکند و جمع کردنش دیگر شدنی نیست! کاش تو آخرینِ آنها باشی. سیصد و بیست و نهمین نفر "...

۱- اتلّو، نوشته شکسپیر - نمایش نامه ای که درون مایه اش، خیانتِ در عشق است !

خورشید آرام از پهنه آبی آسمان کنار میرفت و جای خود را به تاریکی شبی دیگر می سپرد، و من چنان که چشمانم را به سنگفرش ایستگاه قطار دوخته بودم، با ترکه نسبتا کوتاهی بر روی لایه نازکی از خاک - که سنگفرش ایستگاه را پنهان کرده بود - چیزهایی مینوشتم. چیزهایی که تنها برای خودم معنای درستی داشت. چند خط، چندین علامت سوال، یک خورشید کوچک، یک لیوان و یک کتاب بزرگ. و در انتها با تاملی مثال زدنی، جوری که نوشنتش بیش از چند دقیقه ادامه داشت، نوشتم  .... " ترانه " . ساعت، ۶ و ۵۵ دقیقه بعد از ظهر بود.

در نقاشی هایم غرق بودم و بی وقفه با لبخند تلخی نگاهشان میکردم، که ناگهان بادی از سمت شرق وزید و خاک روی سنگفرش ایستگاه و تمام نقاشی ها و افکار مرا با خود برد. بادی که تنها برای لحظه ای زنده ماند و خیلی زود ایستگاه را به آرامش قبلیش بازگرداند. و درست زمانی که درین آرامش -برای اولین بار پس از ورودم به ایستگاه- به اطرافم نگاه کردم، متوجه حضور شخص دیگری شدم که کنار من و در سمت راست نشسته بود. به آسمان مینگریست و موهایش همرنگ ته ریش مرتب شده اش قهوه ای روشن بود. لباسهایش به طرز زیبایی مرتب و تمیز بودند و عطری که زده بود، برایم درست همان قدر ناآشنا میرسید که از شنیدن بویش سیر نمیشدم. چهل سال، و یا شاید هم کمی بیشتر داشت .

از کوله پشتی ام -که برای تمام وسایلی که داشتم اندکی هم بزرگ بود- کتابی برداشتم و شروع به خواندن کردم. اما اعتراف میکنم که حواسم بیش از آنکه معطوف به کتاب باشد، در اختیار مرد غریبه بود. کمی که گذشت، مرد برای اولین بار لب به صحبت باز کرد و با صدایی آرام -جوری که حتی میتوانم نام نجوا را برایش انتخاب کنم- گفت : " مایلید حرف بزنیم ؟ ". 

من همیشه از انسانهای کنجکاو، درست به اندازه انسانهای پرادعا و توخالی متنفر بودم. اما آن روز در صورت آن مرد، نشانی از کنجکاوی های بی مورد ندیدم و در جواب گفتم : "حرفی ندارم ! ولی به صحبتهایتان گوش میدهم". مرد خنده معنی داری کرد و این بار با صدایی رساتر گفت : "یعنی میخواهید بگویید در حال فرار از خودتان نیستید و هیچ وقت هم کسی را دوست نداشتید ؟؟ این ها به تنهایی دنیایی حرف دارند !" در این که اندکی جا خوردم، تردیدی ندارم. اما میدانستم چنین حدسی، در آن جا و با آن چهره بی روحی که داشتم ، کار سختی نبود! نمیدانم چرا، اما برای اولین بار دوست داشتم با آن مرد در مورد همه چیز صحبت کنم. شاید بدین خاطر که دیگر همه چیز را تمام شده میدیدم و خاطراتی داشتم که دیگر چندان ارزش خصوصی بودن را نداشت! با کمی تاخیر گفتم : "داشتم،  اما رفت. میگفتند فراموشی گرفته، به خاطر یک تصادف. همان موقع برای معالجه رفت  فرانسه، یعنی تمام خانواده رفتند. میگفتند که حتی من هم فراموش کرده. اوایلش خیلی باورم نشد. اما کم کم سعی کردم باورش کنم، چون راحت تر میگذشت. تا این که شش ماه پیش، درست زمانی که من هم فراموشی ام گل انداخته بود، تلفنی ناشناس داشتم که می گفت ترانه برگشته، با حافظه ای به قوت گذشته! میگفت باید پیدایش کنم، چون خبری از من ندارد! و بعد هم بدون آن که چیز دیگری اضافه کند و یا حتی حرفهای من را بشنود قطع کرد. گرچه از شدت اتفاق، چیزی هم برای گفتن نداشتم! آن روز حرفش را باور کردم و تا چند روز پیش به دنبال ترانه بودم. اما حالا که اینجا نشسته ام، میدانم که تمامش یک شوخی بی مزه و احمقانه بوده. و البته به حماقت خودم هم خیلی تلخ میخندم. ولی دیگر تمام شد. دیروز به نشریه امید -اسم نشریه را میگویم- جواب دادم و امروز تمام خاطراتم را همینجا روی همین صندلی میگذارم و میروم شیراز، تا باقی عمرم را در یک نشریه بزرگ و به قول خودشان بی نظیر بنویسم . آخر میدانید ؟ من نویسنده ام !"

هرچه بیشتر میگذشت، آرام تر از گذشته میشدم. مرد غریبه مادامی که در حال حرف زدن بودم، سکوت کرده بود. رفته رفته راحتی کلام نیز بیشتر در من جاری میشد و دیگر حاضر نبودم هیچ چیز را از او پنهان کنم : " من و ترانه هر دو دانشجوی ادبیات بودیم. این که کدام یک زودتر عاشقی را حس کردیم، دعوایی بود که هیچ وقت برنده ای نداشت ! ترانه همیشه از این که من یک نویسنده ام خوشحال بود. به قول خودش، یک نویسنده بیش از تمام  انسانهای دنیا، حتی بیشتر از تمام شاعرهای امروزی - که سبکشان غالبا چیزی فراتر از تقلید نمیرود - عاشق است و همیشه برای معشوقش داستانهایی دارد که نه تخیلند، و نه حتی سرگرم کننده ! بلکه داستانهایی واقعیند و  دلیلی برای آنکه یقین داشته باشیم، اصل انسانها و زبان کیهانی دنیا، چیزی جز عشق نیست! ^۱". یادم می آید که درست در همین لحظه کمی مکث کردم و دوباره ادامه دادم : " ترانه، افسانه شخصی من بود. چیزی که برایش تمام عمر جنگیدم و کسی که برایش بیشتر از همیشه خودم بودم. من ساده دوستش داشتم و این دوست داشتن را ساده هم  ابراز کردم . و ترانه عاشق همین سادگی ها شد. درست همان چیزی که این روزها جدی اش نمیگیرند و جایش در لغت نامه ها و جلوی واژه عشق، خیلی خالی است! درست مانند خیلی چیزهای دیگر. نمیدانم چطور است که این روزها همه برای معشوقشان، نقش فهمیده بودن را بازی میکنند، آن هم با جملاتی که از درکشان عاجزند. سعی میکنند همه چیز را ادبی تر از خودش جلوه دهند، در حالی که حتی واژه ادبیات برایشان زیادی بزرگ است. بیشتر  از قبل به فلسفه علاقه مند میشوند، اوشو^۲ میخوانند و دنیا را در ذهنشان کوچک و خودشان را در خیالشان بزرگ میبینند ". مرد در تصدیق حرفهایم لبخندی زد و گفت " آه . همان مردک دیوانه را میگویید ! ". من هم سری به تایید تکان دادم و دنباله حرفم را گرفتم : "اما ما، یعنی من و ترانه، هیچ وقت از خودمان دور نشدیم، و همیشه معتقدم که همین باعث شد که اصل مساعد برایمان اتفاق بیفتد. اصلی که میگوید تمام نشانه ها کمک میکنند تا تو  برای اولین بار در راه رسیدن به افسانه شخصیت جاری باشی و به دنبال آن حرکت کنی. متوجه منظورم که میشوید ؟".مرد با اعتماد به نفس کاملی که از لحنش پیدا بود، جواب داد : " آن کتاب را خوانده ام^۳". و من بدون آنکه از این حاضرجوابی متحیر باشم، ادامه دادم : "و البته امید! همان چیزی که در لحظه آخر از صندوقچه پاندورا^۴ بیرون پرید و باعث شد که انسانها در کنار تمام بدیها و تاریکی های دنیا، توانایی دوست داشتن را داشته باشند. داستانش را که خوانده اید؟" . "بله " .این را هم درست همانند جمله قبلی با اعتماد به نفس فراوانی گفت و سپس سکوت کرد. سکوتی که  در چشم برهم زدنی تمام ایستگاه قطار را در خودش فرو کشید. 

هنگامی که سرم را به طرف مرد چرخاندم، کسی آنجا نبود! همه چیز رو به تاریکی میرفت. احساس میکردم همانطور که طول و عرض آسمانِ شب فراختر میگردد، به همان نسبت ارتفاعش به قصد بلعیدن من، کم تر و کم تر میشود. ابتدا ستاره ها، سپس ماه و بعد تمام فضا برایم سیاه و ناپیدا شد و من در آن تاریکی، احساس بی وزنی میکردم. پاهایم از زمین جدا شده بود و در بینهایتی که شکل گرفته بود معلق بودم. در تاریکی محض، تنها صدای آن مرد را میشنیدم : "... و روز ششم، انسان از عشق آفریده شد. تا دوست داشته باشد و عشق بورزد. یادت باشد که در راه رسیدن به  افسانه ات، کائنات و تمامی دنیا همراه توست ... " .

خاطرم هست که آن جملات را چندبار تکرار کرد و پس از آن همه چیز به حالت اولش بازگشت. ساعت هنوز ۶ و ۵۵ دقیقه بعد از ظهر بود و نقاشی هایم هنوز روی سنگفرش ایستگاه خوابیده بودند. بی اختیار به یاد آوردم که روز تولدم است. بلند شدم و ایستگاه قطار را برای همیشه ترک کردم و تصمیم گرفتم به سمت کافه همیشگیم بروم .

***

آن روز در کافه پرنیان، بعد از سالها ترانه را دیدم. میگفت مردی که حدس میزد نزدیک چهل سال داشته باشد، روی تلفنش پیغام گذاشته که همین ساعت و در همین کافه میتواند مرا پیدا کند! برایم یک هدیه هم داشت. یک عکس متعلق به روزهای ابتدایی آشناییمان ! 

عکس، زمانی که روی صندلی های یک باغ نشسته بودیم گرفته شده بود. پشتمان درخت های سرو بلندی قرار داشت که مانند چند خط موازی بسوی آسمان میرفتند. روی میز کتابی از امیلی برونته^۵ بود . من لیوان قهوه ام را در دست چپ گرفته بودم و با دست راست ترانه را در آغوش داشتم. او هم گردنبندی شبیه به یک خورشید به گردن داشت! پشت عکس، هر دو با دستخط های متفاوتی نوشته بودیم : "چرا دوستت دارم " و چندین علامت سوال هم به دنبالش بود.

عادت داشتیم این سوال را با صدای بلند بخوانیم و آن شب هم -علی رغم تمام اتفاقاتش- استثنا نبود. دستهای ترانه را گرفتم و در چشمان هم بی حرکت شدیم. سوال را با صدای بلند خواندیم و چند لحظه بعد، صدای هر   سه یمان (من، ترانه، و آن مردی که دیگر برایمان غریبه نبود) فضا را پر کرد : "چون دوست داشتن، تنها چیزی است که هیچگاه دلیلی نمیخواهد " ...

۱- اشاره دارد به متنی که درباره وبلاگ نوشته ام .

۲- فیلسوف و عارف هندی .

۳- منظورم کتاب کیمیاگر، نوشته پائولو کوئلیو است .

۴- افسانه پاندورا، زنی که تمام بدیها و البته امید را در دنیا رها کرد. بیشتر بخوانید در آتش دزد نوشته تری دیری . 

۵- امیلی برونته نویسنده انگلیسی. در داستان منظور من معروفترین رمان او یعنی عشق هرگز نمیمیرد (بلندیهای بادگیر) است . کتابی که علی رغم غمهای متوالی، دست کم برای من پایانی دلپذیر دارد .

لحظه های تلف شده با انسانهای بی ارزش و پرتوقع باز میگردند روزی، یا نه ؟؟

و عشق و این تا ابد دوست داشتن و دل بستگی های عذاب آور گذشته، از خاطرات و ذهن ها پاک میشوند روزی ،، یا نه ؟؟

به سوالاتم ، در حالی که صورتم رو به آسمان و دستانم به موازات زمین وِ روی نیمکت پارک کودکی هایم سوار است، لبخند میزنم . سرم را زیادی بالا گرفته ام ، میدانم . میخواهم خون در مغز پر از چیزهای دوست نداشتنی ام جمع شود . 

سرم را که پایین می آورم و روبرو را نگاه میکنم، هنوز لبخندم به لبهایم چسبیده و خون ها در مغزم خوابیده اند . دخترکی که نمیتواند بیش از شش، سن و سالش باشد، به چشمانم خیره شده و چند ثانیه ای با تفکراتم همراه میشود و دوباره به خودش باز میگردد . و شکلاتش ، که با عشق و آرامش خورده میشود ...

بلند میشوم و به آرامی در پارک قدم میزنم . صدای کفشهایم به گوش میرسد . درست یکی پس از دیگری و درست در تناوبی یکسان . درختها با صدای موزون کفشهایم میرقصند و پرنده ها میخوانند . جاده زندگی را گویا طی میکنم که انقدر برایم طولانی شده . مثل همیشه اطراف و اطرافیان برایم به قدری مهمند که در اکثر اوقات بی اهمیت جلوه کنند . اما مهمند و این یعنی اعتراف به زنده بودن . این که اطرافت را حس میکنی و به آنها واکنش داری . چه زیاد باشد این اهمیت و دل دادن، و چه اندک و بی احساس !

خاطرات همیشه در خاطرم خوب میمانند و خوب هم رشد میکنند . یعنی همیشه برایم بیش از یک اتفاق خاص و عجیبند . چون به آنها فکر میکنم و گه گاه نیز بهشان دل میبندم ! به همان دخترک شش ساله فکر میکنم و به تمام کسانی که از روبرویشان میگذرم و بی اختیار به صدای کفشهایم گوش میدهند . به پسرک نوجوانی که مظلوم و تنها بود و ترس از آینده در چشمانش حس میشد . به دختر جوانی که حواسش ظاهرا زیادی جمع اطرافش بود تا چشمهایش، حقیقت را از چشمان بی رمق پسر جوان پنهان کند . به پدری که با لباسی تیره پسرش را تاب میداد و در صورتش چیزی میجوشید بود که نفهمیدم . و به پیرمردی که رو به آسمان لبخند میزد و دستش را روی قلبش میفشرد و هنگامی که از کنارش میگذشتم ، بی شک آرام تر و سبک بال تر از تمام عمرش به پرواز نزدیک بود . و منی که باز هم به حرکتم ادامه میدهم تا ثابت شود ...

میدانم که زندگی، درست مانند یک شکلات بی جان، در قفسه فروشگاهی بزرگ و بی انتهاست . ابتدا باید انتخابش کنی .گاهی تلخ و گاهی شیرین ! قطعا مدتی در گرمای دستانت دوام می آورد، اما قبل از آب شدنش باید کاری کرد . گاهی باید با دیگری تقسیمش کنی و گاهی بهتر است تمامش را تقدیم رویاهایت کنی و تماشاگر خوبی باشی . گاهی مصرف بیش از حدش، چاق و بد اندامت میکند و گاهی نخوردنش برایت مضرتر است . و آن روزی که برای همیشه پسماندش را در زباله دانی رها میکنی و به آسمانت چشم میدوزی، بدون شک خواهد رسید ... 

کافه پرنیان^* بیشتر جای عاشقان دروغین و دوستی های دمِ دری و مغالطه های بیشمار بود . وگذشته از آن ، روی درب ورودی و درست زیر اسم کافه، جمله ای مضحک نوشته شده بود : "کافه ی انسان های لطیف" ، که بدون شک برگرفته از سوختن بیش از حد فسفر در ذهن مدیر کافه، و در باب معنای پرنیان بود . و بگذریم که از نظر من کاملا اشتباه است و پرنیان به تنهایی به معنای حریر منقش و یا تابلو نقاشی است و در عبارات صفت و موصوفی است که معنای لطافت و نرمی میدهد . اما به هر حال هر چه که بود، سبب میشد که کافه بیش از پیش دخترانه شود. از آن لحاظ که دختران، جملگی به لطافت و ظرافت خود قسم میخورند و باز هم بگذریم که این روزها تفکری به شدت سست پایه است ! در هر حال در کافه پرنیان کمتر پیش می آمد که یک دانشجوی ترم آخر روانشناسی قهوه ی فرانسه بخورد ! اما چه کنم که هدف برایم ایجاب میکرد . باید اعتراف کنم که در موارد این چنینی ،گاهی تفکرات ماتریالیستی میگیرم که هدف، همیشه میتواند وسیله را توجیه کند ! پس هر کاری که برای رسیدن به آن انتخاب میکنم، درست است . خواه یکی از شاگردانم مرا درین کافه عاشق پیشه و صورتی مسلک ببیند و دانشگاه را برایم به قدر توانش بپزد و مرا در چشم دیگران دچار ایهام شخصیتی کند ، خواه اتفاق درخور توجهی نیفتد !

هنوز مقداری از قهوه ام مانده بود که صدایی آشنا مرا به دنیای اطرافم بازگرداند . صدای یکی از هم کلاسی هایم بود که از تولد رابطه ی میان من و او، زمان زیادی نمیگذشت . گرچه این مولود از نظر من بیش از اینها سن و سالش میشد ! 

تنها نبود . دوستان بهتر و بدتر از خودش نیز بودند . این را از صدای پر ناز و عشوه شان فهمیدم . و لازم است بگوییم ، که من در شناسایی افراد با صدا استعداد عجیبی دارم که گه گاه از دیدار حضوری هم پیشتاز تر است .

کلاهم را به سرگذاشتم . گرچه میدانستم هیچ کس نمیتواند مرا در چنین مکانی تصور کند . یک قهوه دیگر سفارش دادم و سعی کردم به حرفهایشان با تمام احساس گوش دهم . حرف ها درباره من بود . درست همانطور که حدس میزدم . زیرا من در آن دانشگاه موردی بزرگ بودم . نه به خاطر لباس های فاخر و چهره ای چون یوسف و خزانه ای چون قارون ، و یا ارابه ای به نام بنز ! چرا که هیچ کدام را در این اندازه ها ندارم . تنها به دلیل آنکه نوع برخورد و طرز بیان و سایر خصوصیاتم به نوعی ،خاص و عجیب بود !

با این جمله شروع کرد :"بچه ها بذارین از رابطم با اندیشه براتون بگم " . و البته به دنبال آن شوق و ذوقی که صدایش هم شنیده میشد . و سپس سخنرانی درخشانی که اینگونه ایراد شد :"حسابی عاشقم شده. الان حسابی سرکاره . فکر میکنه منم عاشقشم . نمیدونه که همه عاشق پریا خانوم میشن و پریا خانوم هیچ وقت عاشق کسی چی ؟؟ .... نمیشه. اگرم بشه، عاشق تو نمیشه. من فقط عاشق یه چیزم . این که پسرارو عاشق خودم کنم . واااای من واقعا عاشق این کارم ". صدای تحسین و تمجید از سوی دوستان بلند شد و من با هر جرعه از قهوه ام ، در حالی که لبخندی به شیرینی دوران کودکی بر لبم نشسته بود ، یادداشت برمیداشتم . 

صحبتشان حسابی گل انداخته بود و پریا با همان مغالطه ای که گفتم همسفر شده و به سمت ویرانی من - البته از نظر خودش - حرکت میکرد . از پیامک هایی که برایش فرستاده بودم گرفته، تا مدت زمان مکالمات تلفنی و خلاصه هرچیزی که به نظرش عشق من را توصیف میکرد . و من باز هم با دقت تمام، حرفهایش را مینوشتم .

پریا دختر زیبایی بود ، اما متاسفانه هوش زیادی نداشت و علاقه اش به بازی دادن پسرها از حد گذشته بود. نمیدانست پسرهایی که به قول خودش سرکار گذاشته بود و یا در حال انجام این کار بود، همگی دوستان خودم هستند . کسانی که برایم همه چیز را میگویند چون که من همیشه و همه جا قابل اعتمادم! فراموش کرده بود که من نبوغ روانشناسی بالایی دارم و مهم تر از همه اینکه ، نمیدانست سوژه پایان نامه من است و در حقیقت در حال بازی خوردن است نه بازی دادن !!

پایان نامه ام با نام "دختران اسکارلتی" مانند بمب صدا کرد و در دانشگاه همایشی عمومی با حضور تمامی دانشجویان و اساتید برپاشد. هسته اصلی پایان نامه ام این بود ،که دختران اسکارلتی ،دخترانی تنها، با هوش نسبتا کم و گه گاه در صحبتهایشان به دور از ادب و بیش از اندازه راحت هستند که مانند اسکارلت اوهارایِ بر باد رفته ،عاشق آنند که همه دوستشان داشته باشند. اما نه تنها هیچ وقت کسی نمیتواند آنها را برای همیشه دوست بدارد، بلکه مستعدان عجیب افسردگی در آینده نیز میباشند. غرور کاذب، آنها را به نیستی میکشاند و روزهایی میرسد که هر لحظه در تنهایی خود میگریند . و آن روز، درست لحظه ای است که میفمهند در بازیهای بزرگشان ، دست کم یکبار بازیچه ای کوچک بوده اند و برای آنها همین یک بار کافیست تا به نابودی سلام کنند !

از لحظه ای که یک نسخه از پایان نامه ام را برای پریا فرستادم و رویش هم نوشتم : "تقدیم به کسی که بهانه ی چنین اثر بزرگی شد"، دیگر ندیدمش ... هیچ کس دیگر هم او را ندید .

اما از صمیم قلب امیدوارم جمله آخر پایان نامه ام، که برایش با رنگ دیگری نوشته بودم ، او را روزی به خودش بازگرداند : 

یادمان باشد، همیشه کسانی هستند که قاعده ها را برهم می زنند و عادت ها را نابود می کنند !

* نام داستان (کافه پرنیان) برگرفته از نام کتاب کافه پیانوست . که شاید مانند آن ، مجموعه داستانی شود که در اینجا مینویسم .

به یاد می آورم لحظاتی را که به هیچ چیز فکر نمیکردم  و به خاطرم می آید تمام آن روزهایی که به خوشی میگذشت . نوشتن خاطراتم را شروع کرده بودم که برایم شیرینی عجیبی داشت . عجیب و قشنگ ... شاید به خاطر قفل کوچکی که روی دفترچه ام بود و حسی که به دنبالش مرا به رویا ها می کشاند .

روزی را در بین ورق های دفترچه ام پیدا میکنم و فضایی که مرا در خودش فرو میکشد ....

روی صندلی چوبی - که با پارچه های زرشکی ، زیبایی چشم نوازی داشت - درست در گوشه ی آرام کافه همیشگی ام نشسته بودم و سعی میکردم داستانی را که مدت ها در سرم پرورانده بودم ، مکتوب کنم . داستانم درون مایه عاشقانه داشت . به همراه لحظاتی که سعی میکردم تخیلم را همراهش کنم . تا شاید به کام آن هایی که فانتزی میخوانند هم خوش بیاید . گرچه میدانستم فانتزی تخیل نیست . به نظرم تخیل یک رویا پردازی بی پایان است و فانتزی یک پایش در حقیقت محکم میشود و پای دیگرش در احساسات ، و تنه ی اصلیش که در خلاقیت سیر میکند . با این حال برایم تفاوتهایشان خیلی تفاوتی نمیکرد . داستان و تمام شدنش ، برایم در لحظه ای که میگذشت مهمترین بود ! و اما عشق ،که همیشه معتقدم یک رویش باید در کودکی شکل گیرد و روی دیگرش در زمانی که هم اکنون میگذرد رشد کند . و تمام عشق هایی که جز این باشند ، نبودنشان شرف و منزلت بیشتری دارد تا وجود بی اصالتشان . عشقی جاودانه و زیبا میشود که شیرینیش را از کودکی های بی گناه و سرشار از پاکی بگیرد، و سختیهایش را از گذر لحظه ای زمان . 

داستان را جلو میبردم . میدانستم داستانی خاص و البته کمی هم خواندنی میشود . زیرا روح و جسم نویسنده ، هر دو در اختیاریش بود ! صحنه های تخیل و یا حتی فانتزی را گویا بهتر مینوشتم ، و برایم آسانتر از عشق های زیبای داستان بود . اتفاقی که معکوسش را همیشه به خاطر داشتم .دستانم برای نوشتن عاشقانه ها میلرزید . به نگاههای دخترک و لبخند زیر لبش برای پسرک داستان، گویا هیچ گاه تقدیر به رسیدنم نبود . به آغوش ها ، به دلتنگی ها ، به نازهایی که کشیدنش وظیفه پسرک بود، و فعلش بر دوش نحیف دخترک ،گویا نرسیدن محتمل تر بود . به گل هایی که روی موهای بلند و مشکی رنگی باید گذاشته میشد ، به فریاد زدن ها و به دویدن ها در جاده ی بی سر و صدای داستان ، خاموشیِ متن بیشتر می آمد ...

برای لحظاتی چشمانم را بستم و نفس عمیقی کشیدم ، و دوباره شروع به نوشتن کردم . این بار برایم به سختی گذشته نبود . به سرعت شروع به نگارش زیبایی های داستان عشق پیشه ام کردم . بیشتر و بیشتر . لحظاتی حس میکردم بهتر میتوانم عاشقانه فکر کنم و خودم را روی کاغذ بنویسم ، و لحظاتی دستانم مثل چند دقیقه ی پیش میلرزید . انرژی عجیبی مدام در وجودم جریان میگرفت و در گذری کوتاه خاموش میشد ...

پسرکی که بیش تر از ۵ سال نداشت دور کافه و میزهایش میچرخید و فضا را به کلی از داشتن آرامش نسبی اش معاف میساخت . لحظه ای هم کنار میز من میرسید ،که لرزش دستانم  درست در همان لحظات ضعیف تر میشد .

۳ صفحه از داستانم را مکتوب کرده بودم و تنها صفحه پایانی را پیش رو داشتم . صفحه ای که بر خلاف چند صفحه قبل ، تلخی شدیدی داشت . عشقی که باید با مرگ به پایان عمر زمینی اش میرسید ! پس فنجان قهوه ام را تا ته سرکشیدم و کاغذ سفیدی برداشتم . و در حالی که صفحات دیگر را آن طرف تر گذاشته بودم ، شروع به نوشتن کردم ...

پسرک هنوز در کافه بازی میکرد و به شکل عجیبی ، کسی هم او را از اینکار منع نمیکرد . گویا اصلا کسی او را در نظر نمیگرفت ! نوشته ام  کم کم به پایانش رسیده بود که سنگینی حضور ، مرا به خودم بازگرداند . همان پسرک بازیگوش بود که به نوشته هایم نگاه میکرد . با دقت و بی صدا . گویا نه تنها سواد خواندش را دارد ، بلکه تمام مفاهیم آن را هم به خوبی خودم درک میکند . چند لحظه ای به همین منوال گذشت تا آن که ناگهان همه برگه هایم را برداشت و نزدیک شعله شمعی که روی میزم ،کم و بیش نور ضعیفی را پراکنده میساخت، قرار داد ...

--------------

وقتی به هوش آمدم پسرک دیگر آنجا نبود و هیچ کس هم او را در کافه به یاد نمی آورد . صفحه آخر داستان، که از شعله شمع جان سالم به در برده بود ، و مملو از تلخی عشق و انتهای عاشقانه های داستان بود را برداشتم و از کافه بیرون زدم . ساعت نزدیک ۱۱بود . تاریکی غلیظی فضا را در خود فرو میکشید و سرما کم و بیش آزارم میداد . هنوز هم به تمامی مقدسات قسم میخوردم که پسرک بازیگوش را در آلبوم بچگی هایم بارها و بارها دیده ام و بدون شک مادرم او را بهتر از من به یاد می آورد . هنوز هم ایمان دارم که کودکی ام  جلوی چشمانم ایستاده بود و لحظه ای که به چشمانم خیره شد را تاب نیاوردم .

سوز سختی در هوا جریان داشت . اما نه آنقدر که فراموش کنم چگونه ساعاتی پیش ، کودکی درونم ، که خانه ی زیبایی های عشق و زندگانی بود ، از من فاصله گرفت و مرا با تلخی های دنیا تنها گذاشت ، که نوشته هایم از این پس همیشه رنگ تلخی را به خود ببینند و زیبایی ها با من غریبه باشند ، تا آن که روزی در جایی نامعلوم و به دور از آرایش های زننده، دوباره مانند پسرکی شجاع و معصوم ، بر من وارد شود ... 

آنقدر زیبا شده بود که با آن همه غرور، بی اختیار صورتم را جلو بردم و نزدیک گوشش گفتم <قشنگترین دختر دنیا> ، و  در حالی که لبخند میزدم، صورتم را عقب کشیدم. اندکی با چشمانش به سقف خیره شد و آرام صورتش را به من نزدیک کرد و با شیطنت گفت < دوباره > . و من در حالی که میخندیدم یک بار دیگر نزدیک گوشش نجوا کردم... قشنگترین دختر دنیا ...

...سرم به شدت درد را حس میکند . مجبور میشوم  روی زمین دراز بکشم و دستانم را از هم باز کنم و به چراغی که از سقف آویزان است ، خیره شوم . چراغ ،سرخیِ عجیبی دارد . و اتاقی که  کم کم در  آن فرو میرود ...

این که همرنگ چشمانش، روسری سبز را انتخاب کرده، برایم قابل درک بود ، و به نظرم زیاد هم سلیقه خاصی را طلب نمیکرد . اما چگونه آن لبهای بی نهایت سرخ را با این دو رنگ سبز به نظم کشیده بود، خاطره ای شد که همیشه به خاطر آن تصدیقش میکردم ...

...همانطور که روی زمین دراز کشیده ام ، نگاهم را به سمت کتابخانه میچرخانم . کتابهای زیادی درونش نیست . اما عروسک زیبایی روی آنهاست که بیش از همه خود نمایی میکند . عروسکی زیبا  که آرام آرام به لبه قفسه ها نزدیک میشود ...

کار همیشگیش بود، که دستانش را از هم باز کند و چشمانش را ببندد و آرام به طرف لبه پشت بام حرکت کند . و من در حالی که درست یک قدم عقب تر به دنبالش هستم ، لحظه آخر در آغوشش میگرفتم و برایش زمزمه میکردم : < نجاتت دادم >

... روی پاهایم می ایستم و اندکی به جلو میروم . چشمانم به سیاهی میکشد و زمانی که به هوش می آیم ، ماه از پنجره اتاق نمایان است و مرا به سمت خود فرامیخواند . و نوری که سفید و زیبا و جاودان است...

خودم گردنبند را انتخاب کردم . شبیه یک دایره بزرگ . قبل از آن که از ماشین پیاده شود ، گردنش انداختم و با صدایی رسا گفتم  : <یه دایره بزرگ.... مثل یه ماه کامل ..... مثل تو ...>

و در حالی که از ماشین پیاده میشد ، به سمت من برگشت و با لبخند زیبایی گفت :‌ <فراموشم نکن ، حتی زمانی که در این دنیا نیستم > ... 

 و وفاداریِ به عهد ،که هر روز در من زاده میشود ...